خوراک آراِس‌اِس

بایگانی برچسب‌ها: گابریل باتیستوتا

هیشکی مثل تو نشد

نوشته‌شده در

BatiGol

این شب‌های نوروزی بساط فوتبال‌های مهم باشگاهی هم تعطیل می‌شود و دور، دور بازی‌های ملی است. نصفه‌شب از سر بی‌حوصلگی و بی‌فوتبالی تلویزیون را روشن کردم که کاش روشن نمی‌کردم. شبکه‌ی ورزش داست بازی آرژانتین – سوئد جام جهانی ۲۰۰۲ را نشان می‌داد و من دیوانه را برد به روزهای لعنتی‌ای که بی‌خیال از وسط جلسه‌ی امتحان نهایی بیرون می‌زدم تا بازی‌های آرژانتین را از دست ندهم. به آن روز جهنمی آخرین بازی گروه اف، آخرین بازی ملی باتی‌گل عزیز. گابریل باتیستوتا که با هت‌تریکش در جام جهانی ۹۴ برای همیشه دیوانه‌ی فوتبال و آرژانتین و خودش شدم.
خودآزاری‌ام گل کرد و نشستم به تماشای دوباره‌ی فروریختن. مثل همان ۱۴ سال پیش که هم‌مسیر با بیلسای دیوانه این‌ور و آن‌ور می‌رفتم تا بلکه اتوبوس دفاعی سوئد، پنچر شود. مالکیت توپ ۷۵ به ۲۵ بود و اما راهی باز نمی‌شد. با هر ضربه‌ی سر سورین، با هر شوت دیگو لوپز و با هر نگاه حسرت‌بار باتی‌گل به دروازه‌ی سوئد، به سقوط نزدیک می‌شدیم. همه‌چیز درست مثل همان روز بود. هیچ‌چیز عوض نشده بود. نمی‌شد یکی از توپ‌ها گل شود. نمی‌شد برگردیم به بازی قبل و کولینا برای آن پنالتی(؟) سوت نزند. از علی بوسیم چه انتظاری می‌شد داشت؟ کانیجیا را آخر نیمه‌ی اول از روی نیمکت اخراج کرد. هیچ‌چیز مثل ۱۰ روز قبلش رؤیایی نبود، رؤیای قهرمانی.
و دقیقه‌ی ۵۸ که رسید همه‌چیز تمام شد. باتی‌گل بیرون رفت، کرسپو آمد. کاشته‌ی اسونسون درست بعد از این تعویض گل شد، خودش هم باور نمی‌کرد. توپ انگار که مثل وزنه‌ای سنگین روی زمین قل می‌خورد و قل نمی‌خورد. همه‌چیز همان دقیقه‌ی ۵۸ تمام شده بود و از اورتگا و ورون و آیمار و زانتی و سورین و کرسپو کاری بر نمی‌آمد، جز پنالتی ازدست‌رفته‌ی اورتگا و ری‌باند دقیقه‌ی ۸۸ کرسپو که به تور نشست و شد یک یک، انگار که هیچ هیچ هیچ. از آن روز مزخرف برای من و باتیستوتا اشک ماند و اشک، و بهترین گلی که هیچ‌وقت نزد.
و کلی اما و اگر و ای کاش که ماند تا لیونل مسی و بیاید و دوباره جان‌بخشی کند به آن‌ها. اگر کینگ لئو و باتی‌گل هم‌دوره بودند، اگر اگر اگر.