خوراک آراِس‌اِس

بایگانی برچسب‌ها: آرژانتین

هیشکی مثل تو نشد

نوشته‌شده در

BatiGol

این شب‌های نوروزی بساط فوتبال‌های مهم باشگاهی هم تعطیل می‌شود و دور، دور بازی‌های ملی است. نصفه‌شب از سر بی‌حوصلگی و بی‌فوتبالی تلویزیون را روشن کردم که کاش روشن نمی‌کردم. شبکه‌ی ورزش داست بازی آرژانتین – سوئد جام جهانی ۲۰۰۲ را نشان می‌داد و من دیوانه را برد به روزهای لعنتی‌ای که بی‌خیال از وسط جلسه‌ی امتحان نهایی بیرون می‌زدم تا بازی‌های آرژانتین را از دست ندهم. به آن روز جهنمی آخرین بازی گروه اف، آخرین بازی ملی باتی‌گل عزیز. گابریل باتیستوتا که با هت‌تریکش در جام جهانی ۹۴ برای همیشه دیوانه‌ی فوتبال و آرژانتین و خودش شدم.
خودآزاری‌ام گل کرد و نشستم به تماشای دوباره‌ی فروریختن. مثل همان ۱۴ سال پیش که هم‌مسیر با بیلسای دیوانه این‌ور و آن‌ور می‌رفتم تا بلکه اتوبوس دفاعی سوئد، پنچر شود. مالکیت توپ ۷۵ به ۲۵ بود و اما راهی باز نمی‌شد. با هر ضربه‌ی سر سورین، با هر شوت دیگو لوپز و با هر نگاه حسرت‌بار باتی‌گل به دروازه‌ی سوئد، به سقوط نزدیک می‌شدیم. همه‌چیز درست مثل همان روز بود. هیچ‌چیز عوض نشده بود. نمی‌شد یکی از توپ‌ها گل شود. نمی‌شد برگردیم به بازی قبل و کولینا برای آن پنالتی(؟) سوت نزند. از علی بوسیم چه انتظاری می‌شد داشت؟ کانیجیا را آخر نیمه‌ی اول از روی نیمکت اخراج کرد. هیچ‌چیز مثل ۱۰ روز قبلش رؤیایی نبود، رؤیای قهرمانی.
و دقیقه‌ی ۵۸ که رسید همه‌چیز تمام شد. باتی‌گل بیرون رفت، کرسپو آمد. کاشته‌ی اسونسون درست بعد از این تعویض گل شد، خودش هم باور نمی‌کرد. توپ انگار که مثل وزنه‌ای سنگین روی زمین قل می‌خورد و قل نمی‌خورد. همه‌چیز همان دقیقه‌ی ۵۸ تمام شده بود و از اورتگا و ورون و آیمار و زانتی و سورین و کرسپو کاری بر نمی‌آمد، جز پنالتی ازدست‌رفته‌ی اورتگا و ری‌باند دقیقه‌ی ۸۸ کرسپو که به تور نشست و شد یک یک، انگار که هیچ هیچ هیچ. از آن روز مزخرف برای من و باتیستوتا اشک ماند و اشک، و بهترین گلی که هیچ‌وقت نزد.
و کلی اما و اگر و ای کاش که ماند تا لیونل مسی و بیاید و دوباره جان‌بخشی کند به آن‌ها. اگر کینگ لئو و باتی‌گل هم‌دوره بودند، اگر اگر اگر.

۱۰ سال لیونل مسی، ۴۰۱ گل

نوشته‌شده در

#messi400

لیونل مسی برای من هنوز همان پسرک ۱۷ ساله است که در فصل ۲۰۰۴-۲۰۰۵ با شماره‌ی ۳۰ بارسلونا در زمین ظاهر شد و به آرزویش رسید. لذت بردن از فوتبال با لباس یکی از بهترین و محبوب‌ترین تیم‌های دنیا. پسرکی که در جام جهانی جوانان ۲۰۰۵ هلند، با شماره‌ی ۱۸ آرژانتین آتش‌بازی راه انداخت و قهرمان جهان شد.
مسی اولین گل رسمی‌اش را با همان شماره‌ی ۳۰ بارسا در بازی با آلباسته زد. بیست‌ و یکمین گلش، همان گل معروف است که همه را به یاد گل قرن مارادونا انداخت. با شماره‌ی ۱۹ بارسا از میانه‌ی زمین بازیکنان ختافه را یکی‌یکی دریبل کرد و همانند مارادونا که دروازه‌ی انگلیس را فرو ریخت، به دروازه‌ی ختافه رسید.
۱۰ سال از آن روزها گذشته است. مسی ۲۷ ساله است و شماره‌ی ۱۰ بارسا و آرژانتین را می‌پوشد. خیلی از رکوردهای فوتبال را جابه‌جا کرده، با بارسا به تمامی جام‌ها رسیده است و با آرژانتین به فینال جام جهانی. او فوتبال را دوباره تعریف کرده. نابغه‌ی فوتبال، همان‌طور که خودش از فوتبال لذت می‌برد، خیلی از مردم دنیا را وقت تماشای فوتبال میخ‌کوب بازی خود می‌کند. آن‌قدر ساده گل می‌زند، پاس گل می‌دهد و فوتبال بازی می‌کند که همه خیال می‌کنند فوتبال بازی کردن آسان است، اما فقط مسی می‌تواند چنین معجزه‌ای داشته باشد.

Lionel Messi 401 Goals
شنبه‌شب گذشته مسی در بازی بارسا – گرانادا رکورد جدیدی را ثبت کرد. او در ۲۷ سالگی با ۵۲۵ بازی رسمی، چهارصدمین و چهارصد و یکمین گل خود را وارد دروازه‌ی گرانادا کرد. ۴۰۱ گل مسی با لباس بارسلونا و آرژانتین را در ویدیوی زیر ببینید.

در ستایش صبر

نوشته‌شده در

BrzI4fZCQAA_zV_

از روزی که در فینال ۹۰ ایتالیا، با پنالتی مشکوک دقیقه ۸۵، آلمان ۱-۰ آرژانتین مارادونا را برد ۲۴ سال می‌گذرد. روزی که مارادونا اشک ریخت و حاضر نشد با هاوه‌لانژ دست بدهد. من پسرکی ۵ ساله بودم که چیزی از فوتبال نمی‌فهمیدم. برای اشک‌های مارادونا که نه برای اشک‌های دایی‌ام گریه می‌کردم.
از روزی که پاهای مارادونا را بریدند و آرژانتین قدرتمند ۹۴ با ستاره‌هایی مثل کانیجیا و باتیستوتا سقوط کرد ۲۰ سال می‌گذرد. آرژانتین آن سال تیمی نبود که بخواهد به بلغارستان و رومانی ببازد اما تیمی که بعد از محرومیت ال‌دیه‌گو در زمین حاضر شد، شبحی از آرژانتین بود. فیفا روح را از کالبد آرژانتین جدا کرده بود.
از روزی که لیونل مسی، پسرک آرژانتینی با شماره‌ی ۱۸ به نشانه‌ی ۱۸ سالگی، سال ۲۰۰۵ تیم ملی جوانان آرژانتین را یک‌تنه در هلند قهرمان جهان کرد ۹ سال می‌گذرد. آن نیمه‌نهایی درخشان با برزیل را خوب به خاطر دارم، وقتی با گل دقیقه‌ی ۹۳ زابالتا تیم لیونل مسی دشمن همیشگی را از پیش رو برداشت و به فینال رفت.
از آن روز مسی رکوردهای زیادی را شکسته و افتخارات زیادی را به دست آورده. همه را با چشم‌های خودم دیده‌ام، اگر بدشانس بودم که از عصر خدای فوتبال، مارادونا، فصل سقوطش نصیب من شد، خوش‌شانسم که تک‌تک روزهای درخشش مسی را با چشم دیده‌ام.
حالا ۲۴ سال از آخرین نیمه‌نهایی و فینال آرژانتین گذشته است و ما بعد از یک دوران طولانی باز هم در نیمه‌نهایی هستیم. ۲۰ سال صبر لازم بود تا این لحظه را به چشم ببینم. لحظه‌ای که هیگواین جام جهانی تاریکش را با ضربه‌ای که فقط از باتی‌گل انتظار می‌رفت، روشن کرد. حالا ما در نیمه‌نهایی هستیم. فقط دو بازی مانده است تا رؤیای تاریخ حقیقت پیدا کند: جام جهانی در دست‌های لیونل مسی.
بی‌انصافی است اگر از سابه‌یا چیزی ننویسم. کاری که خیلی‌ها نتوانستند انجام دهند را سابه‌یا انجام داد. مارادونا، پکرمن، بیلسا، پاسارلا و باسیله نام‌های بزرگی بودند که روی نیمکت آرژانتین نشستند و آرژانتین پرستاره از مرحله‌ی یک‌چهارم رد نشد. اما سابه‌یا کاری را انجام داد که پیش از این بیلاردو انجام داده بود. ترسی ندارد از اینکه تیم آرژانتین ۲۰۱۴ را تیم مسی بخوانند همان‌طور که تیم ۸۶ و ۹۰ تیم مارادونا بود. او تیم را بر اساس مسی چیده است و همه مسی را می‌بینند. این تیمی است که بدون دغدغه در مقدماتی جام جهانی صدرنشین گروه شد و حالا در نیمه‌نهایی است. با یک دفاع منسجم تیمی و یک خط حمله‌ی ترسناک.
از دو تیمی که در هلند ۲۰۰۵ و کانادا ۲۰۰۷ قهرمان جوانان جهان شدند این بازیکنان در این جام حضور دارند و می‌خواهند آرژانتین را در ۲۰۱۴ قهرمان جهان کنند: رومرو، گارای، زابالتا، گاگو، بیگلیا، دی‌ماریا، مسی، آگوئرو. فقط دو بازی مانده، فقط دو بازی. حقیقت یافتن این رؤیا، پاداش صبر ماست.

قهرمانی که می‌خواست بازنده نباشد

نوشته‌شده در

2385421_big-lnd

سال ۱۹۹۷، قبل از اینکه ایران با خلق حماسه‌ی ملبورن راهی جام جهانی ۹۸ فرانسه شود، ژاپن با گل طلایی دقیقه‌ی ۱۱۸ به ایران برای اولین بار به جام جهانی صعود کرد. در حالی که فدراسیون فوتبال ایران پیش از جام جهانی مربی برنده‌ای به اسم ایویچ را برکنار کرد تا با جلال طالبی در جام جهانی بازنده نباشد، ژاپن هم در گروهی افتاد با سرگروهی آرژانتین که ستاره‌هایی چون باتیستوتا، ورون، اورتگا، زانتی، سیمئونه، کلودیو لوپز، سنسینی، آلمیدا و روبرتو آیالا را داشت و پاسارلا بازیکن قهرمان دو دوره‌ی جام جهانی روی نیمکتش نشسته بود. کرواسی دیگر هم‌گروه ژاپن هم برای اولین بار به جام جهانی آمده بود مثل بوسنی ۲۰۱۴ و سومین هم‌گروه ژاپن جاماییکا بود.
بازی اول ژاپن با آرژانتین پرستاره بود و ژاپن بر خلاف انتظار ظاهر شد. آرژانتین تیم برتر میدان بود اما ژاپن هم خوب دفاع می‌کرد و تک گل آرژانتین روی نبوغ آریل اورتگا و قدرت گلزنی بی‌همتای باتیستوتا به دست آمد. ژاپن هم آمده بود تا بازنده نباشد اما ۱-۰ به آرژانتین باخت. یادم نمی‌آید رسانه‌های ایرانی درخشش ژاپن و باخت ۱-۰ به آرژانتین پرستاره را آن زمان توی بوق کرده باشند، انتظاری که ما امسال از رسانه‌های جهان داشتیم. وقتی متوجه کار بزرگ ژاپن شدم که آرژانتین با ۵ گل جاماییکا را در هم کوبید و کرواسی را هم ۱-۰ برد. ژاپن آن سال با سه باخت، که هر سه با اختلاف یک گل بود جام جهانی را ترک کرد.
حالا ۱۶ سال از آن جام جهانی گذشته است. ایران هم طعم هم‌گروهی با آرژانتین را چشید. آرژانتینی که نقطه‌ی مشترک کادر فنی‌اش با آرژانتین ۹۸، حضور سابه‌یاست. این بار سابه‌یا سرمربی است نه کمک‌مربی. بوسنی هم برای اولین بار به جام جهانی صعود کرده بود و نیجریه هم که اگر با آرژانتین هم‌گروه نباشد باید تعجب کرد.
ایران خواست بازنده نباشد. پس جلوی آرژانتین طوری ظاهر شد که حتی با وجود گل دقیقه‌ی ۹۱ لیونل مسی، همه از ایران راضی بودند. ایران درخشان ظاهر شده بود، اما آرژانتین لیونل مسی را داشت. ایران قهرمانی بود که می‌خواست بازنده نباشد، و همین در بازی آخر کار دستش داد. در بازی آخر ایران برابر بوسنی نیاز به برد داشت و تنها چیزی که به نظر نمی‌رسید بخواهد برد بود.
از آن‌طرف ژاپنی که ۱۶ سال پیش آمده بود بازنده نباشد، هر سه بازی را برای برد به میدان رفت. به ساحل عاج باخت، با یونان مساوی کرد. اما در بازی آخر، برابر کلمبیای قدرتمند و هجومی، یک‌پارچه حمله شد. معلوم بود که برد می‌خواهد، تعداد پاس‌ها و درصد مالکیت توپش از تیم خوزه پکرمن که تیم‌هایش به فوتبال مالکانه مشهورند بیشتر بود. ژاپن موقعیت‌های زیادی ایجاد کرد اما ۴-۱ باخت، چه ایرادی وارد است؟ ما هم که قرار بود بازنده نباشیم ۳-۱ به بوسنی باختیم.
ایران شیوه‌ی هوشمندانه‌ای را برای بازنده نبودن انتخاب کرده بود، اما وقت برنده شدن، برنده نبود. این را می‌گویم که این‌قدر بازنده نبودن ایران را در بوق و کرنا نکنیم، چون تیم‌های آسیایی و آفریقایی دیگر هم اگر می‌خواستند بازنده نباشند، می‌توانستند. کره جنوبی در ۲۰۱۰، ۴-۱ به آرژانتین باخت اما رفته بود که برنده باشد و صعود کرد.
لالیگا در فصلی که گذشت تیمی داشت به اسم وایادولید، این تیم زمین خانگی‌اش را به جهنمی برای بارسلونا و رئال مادرید تبدیل کرد. با شیوه‌ای که برای بازنده نبودن بازی کرد، توانست بارسا را ببرد و رئال را متوقف کند اما در انتهای فصل جزو سه تیمی بود که به دسته‌ی پایین‌تر سقوط کردند در کنار اوساسونایی که هر سال جلوی بارسا و رئال در زمین خودش نمی‌باخت.
با این‌همه، امیدوارم نه ۴ سال دیگر، که ۱۶ سال دیگر قهرمانی باشیم که می‌خواهد برنده باشد و از شکست نترسد.

ترس، عشق، دقیقه‌ی ۹۰

نوشته‌شده در

2380009_big-lnd

همیشه آرزو داشتم تیم ملی ایران، با تیمی که عاشقش هستم بازی کند. وقتی در قرعه‌کشی جام جهانی ایران با آرژانتین هم‌گروه شد به این آرزو نزدیک شدم و شنبه روز این آرزو بود.
وقت بازی ایران و آرژانتین دل توی دلم نبود، دوست داشتم ایران جلوی آرژانتین درست و حسابی بازی کند. شیوه‌ای که ایران بازی می‌کرد فوتبالی نبود که من دوست داشته باشم اما فوتبال هوشمندانه‌ای بود برای تیمی که از لحاظ بازیکن در سطح پایین‌تری از آرژانتین بود. وقتی تیم‌های مورینیو با آن‌همه ستاره جلوی تیم‌های دیگر این‌گونه بازی می‌کند، چه اشکالی به تیم ملی ایران وارد است؟
من عاشق آرژانتین هستم، نمی‌توانم توضیح بدهم. اما قلبم در هر مسابقه‌ی فوتبالی که یک پایش آرژانتین است، از جا کنده می‌شود. بارها این قلب شکسته است اما این عشق از بین نرفته است. نمی‌توانم بگویم چرا؟ اما در این بازی هم دوست داشتم آرژانتین ببرد. من ترس داشتم. از چند روز قبل بازی این حس با من بود که بچه‌های ایران عالی دفاع خواهند کرد. برای کری‌خوانی پیش‌بینی برد پرگلی برای آرژانتین می‌کردم اما ته دلم می‌گفت یکی از سخت‌ترین بازی‌های آرژانتین همین بازی است.
می‌ترسیدم از تکرار اتفاقی که سال ۲۰۰۲ افتاد و اشک مرا در آورد. بازی دوم در مقابل یک دفاع سرسخت انگلیسی، آرژانتین با یک اشتباه کولینا ۱-۰ به تیم دیوید بکام باخت در حالی که از اول تا آخر بازی حمله می‌کرد. می‌ترسیدم چون آن سال هم آرژانتین در گروه اف بود، مثل امسال. در آن گروه هم نیجریه، انگلیس و سوئد از خط حمله‌ی آرژانتین می‌ترسیدند، فقط یک باتی‌گل آماده کافی بود تا اتوبوس‌هایشان را جلوی دروازه پارک کنند. آن گروه اف کم‌گل‌ترین گروه جام جهانی شد، و آرژانتین به خاطر همان باخت روز دوم حذف شد.
امسال اما لیونل مسی نگذاشت این اتفاق بیفتد. هنوز هم این گروه اف کم‌گل‌ترین گروه این جام جهانی پرگل است اما آرژانتین به دور بعد صعود کرده، فرقش همین است. ایران یک بازی درخشان داشت، اما آرژانتین یک لیونل مسی درخشان.
از گل دقیقه‌ی ۹۰ مسی خوشحال شدم، اما ترسیدم. از اینکه در ایران از برد آرژانتین خوشحال شدم ناراحت نبودم. اما ترسیدم از اینکه عده‌ای از بازی درخشان ایران خوشحالند اما از اینکه من خوشحال باشم ناراحت می‌شوند. شوخی‌شوخی این ترس جدی شد. حالا از دور و بری‌هایم می‌ترسم. اما من عاشق آرژانتین هستم و از تماشای فوتبال لذت می‌برم. برای این عشق به کسی جواب پس نمی‌دهم.
خوشحالم این روزها کسی را دارم که پناه من است، عشقی که عشق را می‌فهمد. گلاب ۹۰ دقیقه دست‌های لرزان مرا گرفت و با ضربه‌ی کشنده‌ی لیونل مسی فریاد شادی مرا همراه شد. ممنونم خدا.

King Leo

نوشته‌شده در

messi2014

مرسی لئو، این گل بغض منو شکست.

نوبت قهرمانی سوم

نوشته‌شده در

دیروز قرعه‌کشی جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل انجام شد. آرژانتین با بوسنی، ایران و نیجریه هم‌گروه شد. گروهی آسان که مرا به آرزوی دیگری هم رساند و آن هم‌گروهی تیم ملی کشورم در جام جهانی با آرژانتین است. بازی اول آرژانتین در این گروه، بازی با بوسنی است. اولین بازی‌ای که در ورزشگاه ماراکانا انجام می‌شود. با قرعه‌ای که آرژانتین پیش روی خود می‌بیند، می‌توانیم امیدوار باشیم که یک طرف آخرین بازی‌ای که در ماراکانا انجام می‌شود نیز آرژانتین باشد.
احتمال می‌دهم یک نیمه‌نهایی جانانه بعد از مدت‌ها در انتظار جام جهانی باشد: آرژانتین – ایتالیا (اسپانیا) / برزیل – آلمان. خیلی وقت است دنیای فوتبال منتظر رویارویی آرژانتین و برزیل در فینال جام جهانی است، و چه لذتی بالاتر از این که در ماراکانای تاریخی جام را در دستان مسی ببینیم.
فرصت خوبی دست داده است برای رسیدن آرژانتین به سومین قهرمانی جهان، آن هم در سرزمین دشمن دیرینه و همسایه، برزیل. حالا وقت لیونل مسی و دوستان است. پیش به سوی قهرمانی.