روزانه · شعر

۹۵۰۱۰۱

چو لطف باده کند جلوه در رخ ساقی
ز عاشقان به سرود و ترانه یاد آرید

Uncategorized · شخصی

هفت ساله سرمست از انگور چشماتم

20081214004045

شاید هر کس دیگری بود، جمعه ۱۸ بهمن‌ماه ۱۳۸۷، ساعت دو که شد دو و نیم رفته بود و پشت سرش را هم نگاه نکرده بود. اما تو ماندی و من آمدم و زندگی هم شدیم. هرچه روزها گذشت و هرچه بر ما گذشت، شد عشقی که حالا از ما جداشدنی نیست. باورت می‌شود حالا هفت سال از آن جمعه‌ی دل‌باز گذشته است؟ همان روزهایی که داریوش ترانه‌ی شهیار قنبری را خوانده بود: با تو جمعه‌ی دل‌گیر چه دل‌بازه، مگه نه؟

هفت سال پیش فکر نمی‌کردم با تو قید همه‌چیز را بزنم، حالا تو را دارم و همه‌چیز را دارم. همه‌چیزم تویی که در دفترم می‌نویسم:

تو میدون ِ آزادی می‌بوسمت
تو ساحل، تو دریا، تو هر جا که هست
می‌خوام گریه‌سازا حسادت کنن
به آوازه‌ی ما تو هر جا که هست …

روزانه

آرتین

از ماشین پیاده شدیم، با گوشی‌ام عکسی از چراغ‌های روشن کوچه گرفتم و وارد خانه شدیم. بچه‌ها خانه را روی سرشان گذاشته بودند و انگار منتظر ما بودند تا کمی بی‌خیال زلزله شوند و آرام بگیرند. بعد از اینکه چند دقیقه‌ای دور و بر ما پلکیدند و فهمیدند ما هم آدمیم، دوباره به کار خودشان مشغول شدند. وقتی موهایم بلند بود، آرتین از من می‌ترسید، حالا انگار مرا نشناخته بود. به لطف اینکه ما سالی یک بار هم به‌زور به صله‌‌ی ارحام تن می‌دهیم، بچه‌های فامیل هر سال باید حداقل نیم ساعتی وقت بگذراند تا موجودات ناشناخته‌ی فامیل را شناسایی کنند.
اما امان از وقتی که شناسایی بشویم، دیگر ما را هم باید با آن‌ها بفرستند مهدکودک، چون مثل پدر و مادرهایشان آدم‌بزرگ نیستیم. ما هم با آن‌ها خانه را می‌گذاریم روی سرمان.
وقتی خودمانی شدیم، آرتین مرا شناخته بود و خوشحال بود که موهایم را کوتاه کرده‌ام و دیگر از من نمی‌ترسد. گوشی‌ام را بیرون آوردم و شروع کردم عکس گرفتن از بچه‌ها، هر عکسی که می‌گرفتم باید می‌دیدند و کیف می‌کردند. آرتین عکس خودش را که دید، با انگشتش عکس‌های گوشی را ورق زد تا رسید به عکسی که از کوچه گرفته بودم، مکث کرد. گفتم می‌دانی اینجا کجاست؟ گفت: امام رضا!
به عکس دقت کردم، خیلی شبیه بود …

یک تکه نور · کتاب

کورها می‌توانند هر کاری بکنند

شب موردنظر

«احساس خوبی موقع خرید کردن به آدم دست می‌دهد. الان خودم از آن خوشم می‌آید، بازی کردن نقش مردی که می‌داند چه می‌خواهد و می‌تواند آن را با خود به خانه ببرد. اما آن روزها فقط از تماشای کالاها لذت می‌بردم، که آن هم برای خودش کاری بود، زیرا قدرت آن را داشتیم که نگاه کنیم و نخریم.»*

+ شب موردنظر، توبیاس وولف، ترجمه‌ی منیر شاخساری، نشر چشمه

*از داستان «شعله‌ی آتش»

اجتماعی

سقوط ما مصیبته

شعار «مرگ بر …» از کودکی برای ما عادی شد. آتش زدن پرچم‌ها و نمادها تصویری‌ست که از بچگی با ماست. ما که هنگام ورود به ساختمان مدرسه و دانشگاه پای‌مان را روی پرچم کشورها گذاشتیم و رد شدیم. این‌قدر عادی و بی‌توجه رد شدیم که جزئی از زندگی شد. حالا هیچ تعجبی ندارد، هر روز تیره‌تر از دیروز به زمین و زمان نگاه می‌کنیم. هر چقدر هم که ادعای انسانیت و مهربانی داشته باشیم، بزنگاهش که برسد برای همه خط و نشان می‌کشیم. به جای سه نقطه‌ی «مرگ بر …» هر کلمه‌ای که دلمان بخواهد قرار می‌دهیم.
فرقی نمی‌کند مرگ را بر سر چه کسی فریاد می‌کنیم و آنچه به زبان می‌آوریم تا چه حد خواسته‌ی قلبی ماست. مهم این است که این حجم نفرت در زندگی‌هامان جریان دارد و روالی عادی شده است، چون فقط خودمان می‌خواهیم زنده بمانیم. و مرگ به‌جای اینکه سراغ سیاهی برود ما را به‌سمت سیاهی و سقوط می‌کشاند.

وبلاگ

روی ریلِ آهن، سمتِ خوبِ رفتن

pyFtzdwjoquu26oqQX8vA7sGo1_500

۱۰ سال پیش، ۲۵ مهر ۸۴، بعد از دو سال این‌ور و آن‌ور رفتن در سرویس‌های وطنی وبلاگ‌نویسی، نوشتن در وبلاگ راه- ِ -من‌دات‌کام را شروع کردم. یادم هست با چه شوقی دامنه‌ی وبلاگ را ثبت کردم و با همه‌ی بی‌سوادی‌ام سعی کردم خودم مووبل‌تایپ را نصب کنم و قالبی تن وبلاگ بپوشانم و بعد نوشتم و نوشتم و نوشتم …
بعدتر راه من فیلتر شد و دامنه را از دات‌کام به دات‌نت تغییر دادم و بعد هم مشکلی برای سرور پیش آمد و همین‌طور که قیمت دامنه‌ها بالا می‌رفت، کوله‌بار راه من را برداشتم و آوردم اینجا روی وردپرس‌دات‌کام که همیشه‌ی خدا فیلتر است.
حالا گاهی برمی‌گردم و مطالب قدیمی وبلاگ را می‌خوانم و باورم نیست که نوشته‌ها از آن من است و این‌همه اتفاق بر من و ما گذشته است. اما حقیقت دارد.
۱۰ سال از آن روز که من با خوشحالی این وبلاگ را راه انداختم گذشته است، ۱۰ سالی که سخت‌ترین روزهایش در چهار سالگی وبلاگ، سال ۸۸ گذشت؛ و زیباترین اتفاقش در ۷ سالگی وبلاگ بود، یعنی بهمن ۹۱.
در این ۱۰ سال وبلاگ‌های دیگری هم بود که در کنار این وبلاگ راه انداختم و در آن نوشتم. مهم‌ترینش راه‌اندازی وبلاگ «مملکته داریم؟» در آبان ۸۸ بود.
اما با همه‌ی این‌ها بازگشتم همیشه به راه من بود و هست و خواهد بود. خوشحالم که هنوز راه من هست. کاش یک روزی بعد از لغو تحریم‌ها، قیمت دامنه‌های دات‌کام و غیره هم به روزهای قبل ۸۸ برگردد و دوباره راه من را ببرم سر جایی که روز اول بود احداث کنم.

فوتبال · اجتماعی

سال فرار

متولد سال ۲۰۰۰ یه‌جوری از مارادونا خاطره تعریف می‌کنه، احساس می‌کنم این‌همه سال طرفدار تیم ملی جزایر فارو بودم به‌جای آرژانتین. (تعمیم‌پذیر به کلی خاطره و موضوع دیگه)