وبلاگ · روزانه

اینجا و اکنون

حالا درست ۱۱ سال از زادروز این وبلاگ می‌گذرد. ۲۵ مهر که می‌شود دوباره قصد نوشتن در وبلاگ می‌کنم و بعد از چند روز موتورم به پت‌پت می‌افتد.
حالا ۷ ماه از نوشتن آخرین مطلب راه من گذشته است و من از نوشتن فرار می‌کنم و از ننوشتن عذاب می‌کشم.
حالا تقریبن چهار ماه است که ساکن تهران شده‌ایم و اسیر قیل‌وقال پایتخت دود و آهن که حتا شلوغی‌اش هم خوش است.
حالا حدود یک ماه است که دانشجوی کارشناسی ارشد شده‌ام و فکر می‌کنم دارد از دوباره دانشگاه رفتن خوشم می‌آید.
حالا
حالا
حالا
حالا تو روبه‌روی من نشسته‌ای و هیچ کاری خوش‌تر از تماشای تو نیست.

وبلاگ

روی ریلِ آهن، سمتِ خوبِ رفتن

pyFtzdwjoquu26oqQX8vA7sGo1_500

۱۰ سال پیش، ۲۵ مهر ۸۴، بعد از دو سال این‌ور و آن‌ور رفتن در سرویس‌های وطنی وبلاگ‌نویسی، نوشتن در وبلاگ راه- ِ -من‌دات‌کام را شروع کردم. یادم هست با چه شوقی دامنه‌ی وبلاگ را ثبت کردم و با همه‌ی بی‌سوادی‌ام سعی کردم خودم مووبل‌تایپ را نصب کنم و قالبی تن وبلاگ بپوشانم و بعد نوشتم و نوشتم و نوشتم …
بعدتر راه من فیلتر شد و دامنه را از دات‌کام به دات‌نت تغییر دادم و بعد هم مشکلی برای سرور پیش آمد و همین‌طور که قیمت دامنه‌ها بالا می‌رفت، کوله‌بار راه من را برداشتم و آوردم اینجا روی وردپرس‌دات‌کام که همیشه‌ی خدا فیلتر است.
حالا گاهی برمی‌گردم و مطالب قدیمی وبلاگ را می‌خوانم و باورم نیست که نوشته‌ها از آن من است و این‌همه اتفاق بر من و ما گذشته است. اما حقیقت دارد.
۱۰ سال از آن روز که من با خوشحالی این وبلاگ را راه انداختم گذشته است، ۱۰ سالی که سخت‌ترین روزهایش در چهار سالگی وبلاگ، سال ۸۸ گذشت؛ و زیباترین اتفاقش در ۷ سالگی وبلاگ بود، یعنی بهمن ۹۱.
در این ۱۰ سال وبلاگ‌های دیگری هم بود که در کنار این وبلاگ راه انداختم و در آن نوشتم. مهم‌ترینش راه‌اندازی وبلاگ «مملکته داریم؟» در آبان ۸۸ بود.
اما با همه‌ی این‌ها بازگشتم همیشه به راه من بود و هست و خواهد بود. خوشحالم که هنوز راه من هست. کاش یک روزی بعد از لغو تحریم‌ها، قیمت دامنه‌های دات‌کام و غیره هم به روزهای قبل ۸۸ برگردد و دوباره راه من را ببرم سر جایی که روز اول بود احداث کنم.

وبلاگ

وردپرس.کام

رفتم به قسمت پوسته‌های وردپرس.کام و خواستم مثل قدیم که هر چند وقت یک‌بار قالب وبلاگ را عوض می‌کردم، طرحی نو در اندازم. تقریبن همه‌ی پوسته‌ها را ول دادم توی صفحه ولی به دلم ننشست، متأسفانه یا خوشبختانه قالب‌های این سرویس وبلاگ‌نویسی غیروطنی برای زبان فارسی هر کدام یک ایرادی دارد. اما این هم مثل فیلترینگ باعث نمی‌شود اینجا تعطیل شود. آخر سر این قالب را انتخاب کردم که می‌بینید و شاید هم نمی‌بینید، در کمال تعجب هر چه در قسمت کناری وبلاگ قرار داده بودم پرید و مجبور شدم دوباره اضافه‌شان کنم. چند تایی را هم بی‌خیال شدم.
نمی‌دانم چرا در این چند سال تاریخ جلالی به وردپرس.کام اضافه نشده است، شاید می‌خواهند دوباره راه من را ببرم روی وردپرس شخصی، اما من پول ندارم پس هستم.

وبلاگ

پرشین‌بلاگ

پرشین‌بلاگ رو باز کردم و همین‌جوری شانسی، یوزر پسورد رو وارد کردم. وارد شد، نه اینکه باورم نشه، اما برام جالب بود. یاد سال ۸۲ افتادم و دیوونه‌بازیایی که داشتم. نوشته: «آخرین بروز رسانی: دوشنبه، ۱۱ خرداد ۱۳۸۳». به نظر چه‌قدر دور می‌آد.
دلم نوشتن تو پرشین‌بلاگ خواست یهو.

وبلاگ

تو که دستت به نوشتن آشناست …

4379025724_d96203a146_z

روزهای بچگی با مدادها درگیر بودم و دفترهای تعاونی، دفترهای کاهی و دفترهای فانتزی که گاهی از این و آن هدیه می‌گرفتم و دلم نمی‌آمد در آن‌ها بنویسم. قسمت سخت ماجرا مشق نوشتن بود. چقدر فحش می‌دادم به کتاب‌ها و درس و مدرسه ولی دست آخر مشق‌ها را می‌نوشتم. اما همان مشق نوشتن‌ها کم‌کم جزئی از وجود من شد و دست از من برنداشت.
وبلاگ نوشتن هم از همان مشق نوشتن‌های کودکی می‌آمد. اما این بار دیگر فقط برای معلم‌ها نمی‌نوشتم. این بار برای خودم شروع کردم به نوشتن و کم‌کم به این من، چند نفر دیگری هم اضافه شدن. دیگر وبلاگ دغدغه‌ی هر روزم شد و نوشتم و نوشتم تا ۱۰ سال گذشت. ۸ سال از آرشیوش همین‌جاست در راه من.
هنوز هم این وبلاگ برای من مهم است، قبلن نوشتم که دیگر سعی می‌کنم کمتر به فیس‌بوک سر بزنم. جلال سمیعی هم از نوشتن نوشته است و از وبلاگ. چه حالا وبلاگ در بین آدم‌ها محبوبیت سابق را داشته باشد، چه نداشته باشد برای من  این وبلاگ مهم است. خیلی از اتفاق‌های خوب زندگی‌ام با همین وبلاگ‌نویسی رقم خورده است. به شما هم پیشنهاد می‌کنم هم‌چنان بنویسید، وبلاگ بنویسید.
فرض کنید که سال ۸۲ است، صبح بیدار می‌شوید وبلاگتان را چک می‌کنید، چیزکی می‌نویسید. به لیست وبلاگ‌هایی که کنار وبلاگتان لینک شده‌اند و یا نشده‌اند سری می‌زنید و سرشار می‌شوید از زندگی‌هایی که جریان دارد، انگار نه انگار که بزرگواری آمده است و بزرگواری رفته است!

» برمی‌گردم وبلاگم را ببوسم

وبلاگ · روزانه

ادامه دارد

۸ سال از روزی که اولین مطلب وبلاگ راه من نوشته شد، گذشت.

وبلاگ

رؤیاهاتُ رنگی بکِش

امروز راه من، وارد پنجمین سال حضورش در وبلاگستان می‌شود. با توجه به مشکلاتی که دامنه‌ی راه من دات کام داشت یعنی فیلتر بودن، از امروز وبلاگ راه من را بر روی این دامنه یعنی راه من دات نت می‌توانید بخوانید. دامنه‌ی قبلی با همه‌ی دوست‌داشتنی بودنش به خاطره‌ها پیوست. از دوستانی که لطف داشته‌اند و به این وبلاگ لینک داده‌اند ممنون می‌شوم اگر لینک را تصحیح کنند.
فکر نکنم مشترکین خوراک راه من، مشکلی پیدا کنند چون قبلآ تمام خوراک‌ها به روی فیدبرنر دایرکت شده بود. محض اطمینان این دو خوراک وبلاگ راه من است:
» وبلاگ + لینک‌ها
» وبلاگ
به رسم سابق، توضیحات وبلاگ را برای یک سال پیش رو به «ترانه‌های ناتمام، روزی تمام می‌شود» تغییر دادم و به این روز امیدوارم.
از اینکه هنوز در راه من می‌نویسم، خوشحالم. از دوست عزیزم، جاوید هم به خاطر لطف بسیارش ممنونم.

+ عنوان مطلب از ترانه‌ی «مُشت»