خوراک آراِس‌اِس

سقوط ما مصیبته

نوشته‌شده در

شعار «مرگ بر …» از کودکی برای ما عادی شد. آتش زدن پرچم‌ها و نمادها تصویری‌ست که از بچگی با ماست. ما که هنگام ورود به ساختمان مدرسه و دانشگاه پای‌مان را روی پرچم کشورها گذاشتیم و رد شدیم. این‌قدر عادی و بی‌توجه رد شدیم که جزئی از زندگی شد. حالا هیچ تعجبی ندارد، هر روز تیره‌تر از دیروز به زمین و زمان نگاه می‌کنیم. هر چقدر هم که ادعای انسانیت و مهربانی داشته باشیم، بزنگاهش که برسد برای همه خط و نشان می‌کشیم. به جای سه نقطه‌ی «مرگ بر …» هر کلمه‌ای که دلمان بخواهد قرار می‌دهیم.
فرقی نمی‌کند مرگ را بر سر چه کسی فریاد می‌کنیم و آنچه به زبان می‌آوریم تا چه حد خواسته‌ی قلبی ماست. مهم این است که این حجم نفرت در زندگی‌هامان جریان دارد و روالی عادی شده است، چون فقط خودمان می‌خواهیم زنده بمانیم. و مرگ به‌جای اینکه سراغ سیاهی برود ما را به‌سمت سیاهی و سقوط می‌کشاند.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s