خوراک آراِس‌اِس

کتاب بخوانیم و زیباتر شویم

نوشته‌شده در

shahyarghanbari-benevis

پیشینیان همیشه گفته‌اند:
– باید شعر خودش بیاید.
نگفته‌اند که برای آمدنش باید خانه‌تکانی کرد. باید پرده‌ها را در شبنم یاس شُست. باید برای این‌که پاهایش زخم برندارد، فرش سرخ بافت. باید چشم‌ها را با نقره‌ی مهتاب گردگیری کرد. باید کار کرد. باید آماده شد. وگرنه، شعر خودش نمی‌آید!
من این را در غربت یاد گرفتم. این‌که اگر حالت الهام، سالی چند بار به سراغت بیاید، بس نیست. نوشتن باید عادت روزانه باشد. شاعر، حالت الهام را سفارش می‌دهد. هر روز شاعر با کار بی‌وقفه، حالت الهام را در اختیار می‌گیرد.
به ما نگفتند که شاعری یعنی کار و کار و کار. نگفتند چون باور نداشتند که شاعری می‌تواند حرفه و کسب و کار و همه‌ی زندگی آدم باشد.
– چه کاره‌اید؟
– شاعر!
– نه، منظورم این است که کجا کار می‌کنید؟ کارمند کدام اداره‌اید؟
وزارت کار حتّا شاعری را به عنوان یک حرفه نمی‌شناسد. وزارت کار جهان را می‌گویم.
جامعه امّا اگر کتابخوان باشد، شاعری حرفه می‌شود.
شاعر می‌تواند با کلمه‌هایش به آسانی زندگی کند. بی‌که ناگزیر باشد، صبح‌ها در بخش تزریقات آمپول بزند و شب‌ها، پاری‌وقت‌ها شعر بنویسد.

جهان نویسنده کم دارد، شوق نوشتن را در بچه‌ها بیدار کنیم.

+ بنویس! ساعت پاکنویس، شهیار قنبری؛ نشر نیماژ.

Advertisements

یک پاسخ »

  1. بازتاب: چهار ستاره مانده به صبح » کتاب بخوانیم و زیباتر شویم*

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s