فوتبال · جام جهانی ۲۰۱۴

قهرمانی که می‌خواست بازنده نباشد

2385421_big-lnd

سال ۱۹۹۷، قبل از اینکه ایران با خلق حماسه‌ی ملبورن راهی جام جهانی ۹۸ فرانسه شود، ژاپن با گل طلایی دقیقه‌ی ۱۱۸ به ایران برای اولین بار به جام جهانی صعود کرد. در حالی که فدراسیون فوتبال ایران پیش از جام جهانی مربی برنده‌ای به اسم ایویچ را برکنار کرد تا با جلال طالبی در جام جهانی بازنده نباشد، ژاپن هم در گروهی افتاد با سرگروهی آرژانتین که ستاره‌هایی چون باتیستوتا، ورون، اورتگا، زانتی، سیمئونه، کلودیو لوپز، سنسینی، آلمیدا و روبرتو آیالا را داشت و پاسارلا بازیکن قهرمان دو دوره‌ی جام جهانی روی نیمکتش نشسته بود. کرواسی دیگر هم‌گروه ژاپن هم برای اولین بار به جام جهانی آمده بود مثل بوسنی ۲۰۱۴ و سومین هم‌گروه ژاپن جاماییکا بود.
بازی اول ژاپن با آرژانتین پرستاره بود و ژاپن بر خلاف انتظار ظاهر شد. آرژانتین تیم برتر میدان بود اما ژاپن هم خوب دفاع می‌کرد و تک گل آرژانتین روی نبوغ آریل اورتگا و قدرت گلزنی بی‌همتای باتیستوتا به دست آمد. ژاپن هم آمده بود تا بازنده نباشد اما ۱-۰ به آرژانتین باخت. یادم نمی‌آید رسانه‌های ایرانی درخشش ژاپن و باخت ۱-۰ به آرژانتین پرستاره را آن زمان توی بوق کرده باشند، انتظاری که ما امسال از رسانه‌های جهان داشتیم. وقتی متوجه کار بزرگ ژاپن شدم که آرژانتین با ۵ گل جاماییکا را در هم کوبید و کرواسی را هم ۱-۰ برد. ژاپن آن سال با سه باخت، که هر سه با اختلاف یک گل بود جام جهانی را ترک کرد.
حالا ۱۶ سال از آن جام جهانی گذشته است. ایران هم طعم هم‌گروهی با آرژانتین را چشید. آرژانتینی که نقطه‌ی مشترک کادر فنی‌اش با آرژانتین ۹۸، حضور سابه‌یاست. این بار سابه‌یا سرمربی است نه کمک‌مربی. بوسنی هم برای اولین بار به جام جهانی صعود کرده بود و نیجریه هم که اگر با آرژانتین هم‌گروه نباشد باید تعجب کرد.
ایران خواست بازنده نباشد. پس جلوی آرژانتین طوری ظاهر شد که حتی با وجود گل دقیقه‌ی ۹۱ لیونل مسی، همه از ایران راضی بودند. ایران درخشان ظاهر شده بود، اما آرژانتین لیونل مسی را داشت. ایران قهرمانی بود که می‌خواست بازنده نباشد، و همین در بازی آخر کار دستش داد. در بازی آخر ایران برابر بوسنی نیاز به برد داشت و تنها چیزی که به نظر نمی‌رسید بخواهد برد بود.
از آن‌طرف ژاپنی که ۱۶ سال پیش آمده بود بازنده نباشد، هر سه بازی را برای برد به میدان رفت. به ساحل عاج باخت، با یونان مساوی کرد. اما در بازی آخر، برابر کلمبیای قدرتمند و هجومی، یک‌پارچه حمله شد. معلوم بود که برد می‌خواهد، تعداد پاس‌ها و درصد مالکیت توپش از تیم خوزه پکرمن که تیم‌هایش به فوتبال مالکانه مشهورند بیشتر بود. ژاپن موقعیت‌های زیادی ایجاد کرد اما ۴-۱ باخت، چه ایرادی وارد است؟ ما هم که قرار بود بازنده نباشیم ۳-۱ به بوسنی باختیم.
ایران شیوه‌ی هوشمندانه‌ای را برای بازنده نبودن انتخاب کرده بود، اما وقت برنده شدن، برنده نبود. این را می‌گویم که این‌قدر بازنده نبودن ایران را در بوق و کرنا نکنیم، چون تیم‌های آسیایی و آفریقایی دیگر هم اگر می‌خواستند بازنده نباشند، می‌توانستند. کره جنوبی در ۲۰۱۰، ۴-۱ به آرژانتین باخت اما رفته بود که برنده باشد و صعود کرد.
لالیگا در فصلی که گذشت تیمی داشت به اسم وایادولید، این تیم زمین خانگی‌اش را به جهنمی برای بارسلونا و رئال مادرید تبدیل کرد. با شیوه‌ای که برای بازنده نبودن بازی کرد، توانست بارسا را ببرد و رئال را متوقف کند اما در انتهای فصل جزو سه تیمی بود که به دسته‌ی پایین‌تر سقوط کردند در کنار اوساسونایی که هر سال جلوی بارسا و رئال در زمین خودش نمی‌باخت.
با این‌همه، امیدوارم نه ۴ سال دیگر، که ۱۶ سال دیگر قهرمانی باشیم که می‌خواهد برنده باشد و از شکست نترسد.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s