خوراک آراِس‌اِس

فوتبال تأخیری با توپ اضافه

نوشته‌شده در

4693694751_2761b1e115_z

در این چند سال که صدا و سیمای ایران فقط یک شبکه‌ی ورزشی به نام «شبکه‌ی ۳» را داشت، بسیاری از مسابقات فوتبال مهم به علت این‌که با برنامه‌های سازمان تداخل داشت به‌صورت زنده پخش نمی‌شد. به هر حال برای برنامه‌های خودشان به تهیه‌کننده‌ها پول می‌دادند و اگر از فهرست پخش خارج می‌شد بیت‌المال بود که هدر می‌رفت و البته کلی آگهی.
هر وقت هم فوتبالی پخش می‌شد با کلی منت، از لطفشان به علاقمندان فوتبالی می‌گفتند و برای خودشان نوشابه باز می‌کردند. انگار نه انگار که مسابقات را به صورت رایگان از شبکه‌های ماهواره‌ای کشورهای همسایه رصد و به گیرنده‌ها تقدیم می‌کنند.
اما حالا یک سال و چند ماهی است که «شبکه‌ی ورزش» افتتاح شده است تا در کنار شبکه‌ی ۳ به پخش رویدادها و مسابقات مهم ورزشی بپردازد. انتظار می‌رفت با راه‌اندازی این شبکه دیگر شاهد پخش آرشیوی و باتأخیر مسابقات نباشیم و مسابقات بیشتری به‌صورت مستقیم به روی آنتن برود، و صد البته که فوتبال باید سهم بیشتری در این داستان داشته باشد.
هرچند که با آمدن شبکه‌ی ورزش تعداد فوتبال‌هایی که به‌صورت زنده از تلویزیون پخش می‌شوند افزایش یافته اما اتفاق مهمی به حساب نمی‌آید وقتی هم‌چنان بی‌نظمی‌ها و بدقولی‌هایی وجود دارد و خیلی از بازی‌ها به خاطر برنامه‌های تولیدی شبکه، پخش نمی‌شود. در این فصل چندین بار اتفاق افتاده است که پخش مستقیم فوتبالی در جدول پخش زنده‌ی سایت ورزش ۳  آمده و به‌صورت زیرنویس اعلام شده اما در ساعت مورد نظر، یا فیلم سینمایی پخش شده یا برنامه‌ی دیگر.
به نظر من همه‌ی این اتفاقات یک دلیل بیشتر ندارد و آن هم پرداخت نکردن حق پخش بازی‌هاست. وقتی صدا و سیما حق پخشی برای مسابقات اروپایی پرداخت نمی‌کند، برایش مهم نیست که آن مسابقه بیننده دارد یا نه، هر وقت دلش خواست پخش می‌کند و هر وقت هم نخواست، به جای آن فیلم سینمایی پخش می‌کند. مردم هم که راضی‌اند همیشه. تازه وقتی هم که بازی پخش می‌شود یا باید صدای متن بازی‌های پلی‌استیشن را زیر صدای گزارشگر به‌صورت موسیقی متن کار کنند یا اینکه صدای گزارشگر‌های شبکه‌های بیگانه با صدای اساتید گزارشگری ایران همراه می‌شود. در جای‌جای تصویر هم که برچسب‌های محوکننده دیده می‌شود تا مبادا برای شبکه‌های ماهواره‌ای تبلیغ شود.
دور نیست سال‌هایی که به لطف حضور علی دایی و مهدی مهدوی‌کیا و کریم باقری و خداداد عزیزی در آلمان و هم‌چنین رحمان رضایی در ایتالیا، تمام بازی‌های بوندس‌لیگا، سری آ و لیگ قهرمانان اروپا با بهترین کیفیت پخش می‌شد. گویا در آن زمان پرداخت حق پخش مسابقات کار درستی بود. همان سال‌ها بود که ما لالیگا و لیگ برتر انگلیس را به‌صورت خلاصه‌شده یا باتأخیر می‌دیدیم و کیف هم می‌کردیم. اما این روزها که منت پخش مستقیم‌ها بر سر همه‌ی ما هست، گاهی می‌شود که پخش زنده‌ی بازی بارسلونا، صدرنشین لالیگا، به تأخیر می‌افتد. بازی‌های رم صدرنشین جادویی این فصل سری آ اصلن اهمیتی ندارد. و همین‌طور خیلی از بازی‌های مهم دیگر اروپایی پخش نمی‌شود. نه این‌که برای مردم مهم نباشد، مسئله این است که فوتبال با برنامه‌های تولیدی سازمان تداخل دارد و حالا که پولی برای پخش آن پرداخت نمی‌شود، چه اهمیتی دارد؟ گیرم که دو شبکه‌ی ورزشی هم داشته باشیم.
می‌توانید از آن طرف مسابقات فوتبال ایران را ببینید که چون برای پخش آن پول خرج شده است، حتی شبکه‌های غیرورزشی هم آن‌ها را پخش می‌کنند.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s