خوراک آراِس‌اِس

فرار اجباری

نوشته‌شده در

در جلسات بررسی کابینه‌ی دولت حسن روحانی بود که محمدعلی نجفی برای کسب رأی اعتماد صحبت می‌کرد و از اقدامات خود در آموزش پرورش می‌گفت. جایی از حرف‌هایش به نماز جماعت‌های اجباری مدارس رسید و با افتخار از باب کردن این رسم در دوران وزارت خودش سخن گفت. من آن موقع‌ها بچه دبستانی بودم و نمی‌فهمیدم که چه اصراری است که ما حتمن باید در نماز جماعت شرکت کنیم. بیشتر سختی این برنامه هم قسمت وضو گرفتنش بود نه نماز خواندن.
از همان موقع بود که شروع کردم به استفاده از روش‌های پیچاندن نماز. فرار کردن راه مناسبی نبود چون همیشه یک جایی هست که تو را پیدا می‌کنند و گیر می‌افتی، هیچ کارگردانی هم کاری از دستش برنمی‌آید. بهترین روش این بود که بالای سر امام جماعت بایستی و نمازش را گزارش کنی، یعنی که اقامه بگویی. خیلی مذهبی و شیک و عوام‌فریبانه. من هم یکی از بچه‌های مدرسه بودم که خودم رو به این مهم علاقمند نشان دادم و هر چند روز یک بار نوبت فرار می‌رسید. اما خب این همه‌ی ماجرا نبود. من کم‌کم یاد گرفتم که برای فرار از سختی وضو گرفتن در مدرسه و تن دادن به اجبار نماز، می‌شود نماز را بدون وضو خواند. ترجیح می‌دادم که اقامه‌گو باشم اما خب همیشه که آسیاب به نوبت من نبود.
دوران راهنمایی آدم مذهبی‌تری بودم اما نماز خواندن در خانه را به مدرسه و جماعتش ترجیح می‌دادم، پس طبق معمول باید دنبال راه فرار می‌بودم، و خب آن موقع مزیتش این بود که خانه نزدیک بود و لازم نبود منتظر سرویس‌های مدرسه باشم. دوچرخه‌ام برایم نقش ماشین زمان را بازی می‌کرد.
گذشت و گذشت و کم‌کم نمازی باقی نماند اما آن اجبار همیشه بود. در پادگان با اینکه نماز تقریبن اجباری بود اما این بار شانس با من یار بود و در قسمتی خدمت می‌کردم که زیاد با نماز اجباری تداخل پیدا نمی‌کرد.
این‌ها را نوشتم تا یکی از یادگاری‌های پرافتخار وزیری را در زندگی خودم به یاد بیاورم که این روزها به خاطر رأی نیاوردن در مجلس برای وزارت دوباره‌ی آموزش و پرورش، رئیس سازمان میراث فرهنگی شده است. کاری به حسن روحانی و انتخاب‌هایش ندارم، محمدعلی نجفی این روزها برای خیلی‌ها قهرمان ملی شده است و هوراکش کم ندارد، اما برای من همانی است که وقتی یک پسربچه‌ی دبستانی بودم ازش متنفر بودم.
در ضمن باید با لیگ‌های اروپایی هماهنگ کنیم که بازی‌هایشان را جوری برنامه‌ریزی کنند تا با اذان‌های اجباری و اخبار شبانگاهی تداخل پیدا نکند. روی اعصاب است وقتی یک مسابقه‌ی فوتبال مهم قطع می‌شود تا ۵ دقیقه اذان و نیایش پخش شود آن هم وقتی علاوه بر ریاست سازمان صدا و سیما تو هم می‌دانی که ۲۰ شبکه‌ی تلویزیونی به صورت همزمان دارند اذان اجباری پخش می‌کنند.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s