خوراک آراِس‌اِس

اتفاق خودش نمی‌افتد!

نوشته‌شده در

کارمون شده به‌به و چه‌چه کردن واسه همه‌ی ترانه‌ها و آهنگ‌هایی که منتشر می‌شن، با کی رودربایستی داریم؟ چیو می‌خوایم ثابت کنیم؟ تک‌وتوک آدمایی که خیلی رک نظرشون رو می‌گن هم به خاطر جوگیر شدنمون، قبول نمی‌کنیم. درسته سلیقه‌ها متفاوته. اما خب یه چیزایی واقعن تکراری‌ه، کاربن‌نوشته‌س. باورم نمی‌شه ما همونایی هستیم که یه‌روزی بدون اینکه کارنامه‌ای داشته باشیم، به ترانه‌های شهیار قنبری و ایرج جنتی عطایی ایراد می‌گرفتیم. که این ترانه‌ها چیه نوشتن. حالا همه‌ی ترانه‌‌نوشته‌های نسل ما شد شاهکار، شد اثر ماندگار. هنوز یک یا دو سال از تولید فلان آهنگ و آلبوم موسیقی نگذشته که برچسب ماندگار بهش می‌زنیم. چرا با این‌همه ترانه‌ی ناب و خاص، هنوز وضعیت موسیقی ما اینه پس؟ چرا هنوز هم که هنوزه، ناب‌ترین ترانه‌های منتشر شده‌ی دو سال اخیر در «دلچسبیده‌ها»ی شهیار قنبری است و آلبوم «طعم رؤیا»ی ایرج جنتی عطایی و مهرداد آسمانی؟ شاید من دنبال اتفاق ویژه‌ای هستم که شما می‌گویید افتاده است. اما به نظر من ما بیشتر خودمان افتاده‌ایم از آن‌ور بام، تا اتفاق!

*عنوان فیلمنامه‌ای از بهرام بیضایی

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s