شعر من · شعر نو

مجنونوپولیس

دیوانه که می‌شوی،
درست شبیه ِ من.
یک رسوای همیشه،
به عریانی ِ تمام ِ فرهنگ.

دیوانه که می‌شوی،
مثل ِ من
با هم از دنیای احمق‌ها
فاصله می‌گیریم.

جایی میان ِ زمین
و ستاره‌ی گاگانو،
درست در مرکز ِ سیاره‌ای به نام ِ
مجنونوپولیس
چادر می‌زنیم.

بعد از یک عشق‌بازی ِ بدون ِ باخت
در حالی که من لاله‌ی گوش ِ سمت ِ راست ِ تو را
در دهان دارم،
و تو دستانت را به کمرم حلقه زده‌ای،
برای یک هواخوری پر از ستاره
از مخفیگاهمان بیرون می‌آییم.

آنچه را می‌بینیم،
تصور نمی‌کنیم.
همه‌ی احمق‌های زمین،
برای یک هواخوری پر از ستاره
از چادرشان خارج شده‌اند.

با توجه به اینکه ما
از دنیای احمق‌ها فاصله گرفته‌ایم،
تو در گوش من زمزمه می‌کنی:
عشق؛ انسان‌ها را عاقل می‌کند،
حتی برای ساعتی.

دیوانه که می‌شوی،
مثل ِ من،
عاقل.

(۸ شهریور ۱۳۸۸)

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s