خوراک آراِس‌اِس

جواب‌ها پر از تقلبند

نوشته‌شده در

هیچ بارگاهی از ما نماند.
بارگاه ما،
آرام‌گاهمان بود.

چه بر یاران رفت؟
کمان‌گیری،
که خود در تیر نشست.
شاهزاده‌ای،
که خود بر خاک نشست.

خانه زیر باران و خمپاره بود و ما
یکدیگر را ستایش می‌کردیم
آنقدر به هم نزدیک بودیم
شادمانی‌های رکیک را
به یکدیگر تعارف نمی‌کردیم.

هوا پر از لطافت بود
حتی وقتی سرشکسته بودیم
به لبخند و شعر و زندان هم
اعتماد داشتیم.

به زمانی که طرّه‌ی لیلی،
دیگر کمند مجنون نبود
همچنان بر گلوی خشک یاران،
شربت‌های گوارا می‌ریختیم.

ما از هیچ بارگاهی نبودیم
ما که خدایی جز عشق نداشتیم
غرامت عاشقانه‌های یکدیگر را
نقد می‌پرداختیم.

ما قنات‌های فراوان داشتیم
سلاح ما
پرتاب واژه‌های اُنس بود
جُرم ما
داشتن سال‌های بلند بود
که یکدیگر را شما خطاب می‌کردیم،
و به قایق،
کشتی می‌گفتیم.

بادبان‌ها
ما را تا انتهای کتاب و تاریخ
خواهند برد.
ما همیشه
آوازهای مظلوم می‌خوانیم
اما باد بر بادبان داریم.

چیزی نماند / مسعود کیمیایی / زخم عقل / نشر ورجاوند

+ عنوان از شعر «سؤال» از همین مجموعه است.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s