خوراک آراِس‌اِس

کسی از روز غصه، خبر اصلاً نمی‌ده

نوشته‌شده در

میرحسین موسوی برای منی که از دهه‌ی شصت، تنها سال تولدم را می‌دانم و فقط شکست تلخ آرژانتین از آلمان در فینال جام جهانی ۱۹۹۰ (که ربطی به موسوی پیدا نمی‌کند) را به خاطر می‌آورم، هیچ کسی نیست. آنچه را در مورد آن دوران می‌گویند فقط شنیده‌ام، حس نکرده‌ام.
دوست دارم به گذشته‌ی کاندیداها فکر نکنم، البته که نمی‌شود، این آقایی که خود را کاندیدای ریاست جمهوری کرده است و عکس‌های تبلیغاتی‌اش در کنار سید محمد خاتمی را در گوشه و کنار شهرم می‌بینم یک زمانی نخست‌وزیر این مملکت بوده است. نخست وزیر هم طبعآ یک پست سیاسی است و نه یک میوه. بنابراین هر اتفاقی که در آن دوران افتاده است به نخست‌وزیر آن دوران هم مربوط می‌شود. اگر نخست‌وزیر تدارکاتچی بوده است، پس چرا می‌خواهد رئیس جمهور شود؟
اگر اتفاق مثبتی در آن دوران افتاده، اگر جناب نخست‌وزیر قهرمان و دلاوری است که سربلند از شرایط اقتصادی دوران جنگ بیرون آمده است، این‌طور که می‌گویند، و این موفقیت (اگر که بوده) را به نام خود سند می‌زند، چه‌طور می‌شود که اتفاقات مبهم و سیاه آن دوران به نام بقیه‌ی حکومت ثبت می‌شود و شانه‌های نخست‌وزیر فاتح زیر بار آن‌ها خالی می‌شود؟
نمی‌توانم هضم کنم این سکوت را، راستی چرا در این مملکت هر کس که از قدرت کنار گذاشته می‌شود سکوت می‌کند؟ چرا به یک‌باره بعد از بیست سال احساس وظیفه و خطر می‌شود، چرا وقتی خاتمی برای حضور اعلام آمادگی کرده است این احساس وظیفه جدی‌تر می‌شود.
چگونه می‌شود در این سه ماه میرحسین موسوی رسانه به دست آورد و سانسور نشد، اما در بیست سال گذشته سانسور شد و نگذاشتند خبری از ایشان به دست ما برسد، آن‌هم در روزگاری که حتی تروریست‌های جهان برای خودشان رسانه دارند.
به من حق بدهید که به این احساس وظیف شک بکنم، به این دروغ‌هایی که گفته می‌شود و پاسخ‌هایی که داده نمی‌شود. به اصلاحاتی که حتی اپسیلونی به اصلاحات مد نظر من نزدیک نیست. به فاصله‌ای که کاندیدای محترم از افکار من می‌گیرد و سعی دارد این فاصله را حفظ کند.
متاسفانه یا خوشبختانه من مدت‌هاست در سیاست دچار نوستالژی نمی‌شوم، چون تاریخ دائمآ در حال تکرار است و این تاریخ تکراری نقطه‌های خوب برای حسرت خوردن کم دارد. آقای موسوی سبز بودن خیلی خوب است اما سبز کردن مردم مسئولیت می‌آورد، گمان نبرید حالا که وعده نمی‌دهید می‌توانید زیر همه چیز بزنید. رئیس جمهور منفعل بودن فقط برای اینکه احمدی‌نژاد رئیس جمهور نباشد کار سختی نیست.
۱۲ سال پیش خاتمی در کنار میرحسین موسوی عکس تبلیغاتی گرفت تا حمایت او پشت سرش باشد، حالا پس از ۱۲ سال همه چیز برعکس شده است، خاتمی در عکس‌های تبلیغاتی موسوی در کنار او ایستاده است، یعنی اینکه از او حمایت می‌کند. و تاریخ می‌چرخد. ۱۲ سال دیگر چه کسی در کنار چه کسی می‌ایستد؟

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s