روزانه

من بی قانون

توجه کردین که همیشه اکثر ما ایرانیا دوست داریم از قانون سرپیچی کنیم، منظورم بعضی قانونهای من در آوردی حکومت نیست، منظور من قانون هاییست که در همه جای دنیا باید به آن احترام بذارن. انگار که از این کار لذت آنچنانی نصیبمون میشه.
نمونه های زیادی داریم:
مثلآ اکثر سیگاریها نمیتونن هیچ جا از این رفیق شفیقشون دل بکنن، همه جای دنیا قانونه که توی اماکن عمومی مصرف دخانیات ممنوعه، این به یک فرهنگ تبدیل شده، اما اینجا یارو حاضر نیست 10 دقیقه توی اتوبوس یا یه جمع عمومی سیگارشو دود نکنه، هرچی هم آدم با شخصیتی باشه، ولی باید به شخصیتش شک کرد دیگه.
راننده ها که حتمآ باید مجبور بشن تا کمربند ایمنی رو ببندن، یا موتورسوارا که کلاه ایمنی رو تا مجبور نشن سر نمیذارن، احتمالآ خفه میشن اگه به قانون احترام بذارن.
پل عابر پیاده، خط کشی، همه گله میکنن که پل عابر پیاده نیست یا خط کشی نیست، جالب اینجاست که همین آدما اگه ده قدم با پل فاصله داشته باشن نمیرن از روش رد شن! دلیلش چیه؟ خدا میدونه.
توی فوتبال جلوی نیمکت مربیا یه خط نقطه چینی هست که مربیا از اون خط نباید جلوتر بیان، اما توی بازیهای لیگ برتر مربیای ما فکر میکنن همه جا منطقه حکومتشونه، کم مونده پرچم کمک داور رو همراش بالا پایین ببرن!
فیفا به رییس تربیت بدنی اجازه نمیده حتی رییس فدراسیون فوتبال رو عوض کنه، اینجا هیئت مدیره باشگاهها رو هم تربیت بدنی انتخاب میکنه!
از این مصادیق حتی در حد کلان زیاد داریم، توی شبهای برره هم زیاد میبینیم، اما …
بگذریم سریال پیله های پرواز رو کامل دنبال نکردم و آخرشم نفهمیدم چی شد اما همیشه دوست داشتم آهنگ آخرشو گوش کنم، که موسیقیش کار نابغه داخلی بهروز صفاریانه و خوانندش هم علی لهراسبیه.
اونی که مدعی بود عاشقته
تو رو تو فاصله ها تنها گذاشت
بی خبر رفت و تو این بیراهه ها
ردپاشم واسه چشمات جا نذاشت
آه دلو سوزوندی، آه چرا نموندی
من و هر ثانیه و جنون تو
واسه من همین خیالتم بسه
بذار جاده ها اشتباه برن
ما که دستمون به هم نمیرسه
با حریر پیله های کاغذی
واسه من جاده رو ابریشم نکن
من به پروانه شدن نمیرسم
حرمت فاصلمونو کم نکن
آه دلو سوزوندی، آه چرا نموندی
لینک دانلود (اینهمه در مورد احترام به قانون نوشتما! ولی چه کنیم کپی رایت جان)

Advertisements